Sonja bouwt een wooncomplex voor haar verstandelijk beperkte zoon: ‘Op een dag zijn we er niet meer'

Wie zorgt er straks voor mijn zoon als wij er niet meer zijn? Het is de vraag die veel ouders van kinderen met een beperking bezighoudt. Zo ook de Rotterdamse Sonja Flipsen. Dankzij een erfenis bouwt ze een gloednieuw wooninitiatief, waar ook haar zoon Toon (19) terechtkan.

 

Rond het tweede levensjaar van Toon ontdekken zijn ouders dat hij een ontwikkelingsachterstand heeft. “Hij kon nog niet lopen of praten, maar kreeg verder geen diagnose. We wisten daarom niet wat hij in de toekomst zou kunnen leren. Dat was een zorgelijke tijd.”

 

Sonja en haar man Willem proberen hun zoon toch zo veel mogelijk in de maatschappij mee te laten draaien, hij bezoekt een reguliere basisschool. Op zijn elfde bljkt dat hij een verstandelijke beperking heeft, zegt Sonja. “We hebben toen besloten dat hij een jaartje eerder naar speciaal voortgezet onderwijs zou gaan. Hier kon hij lekker actief bezig zijn en bloeide hij helemaal op.”

Sonja vertelt dat zij zich veel zorgen heeft gemaakt over het feit dat haar zoon blijvende begeleiding nodig heeft. “Zolang mijn man en ik leven, zorgen we natuurlijk voor Toon. Maar op een dag zijn wij er niet meer en dan wil je dat alles goed geregeld is. Veel ouders van kinderen met een beperking zitten hiermee.”

 

Patricia van der Vreeke uit Rotterdam-Nesselande herkent dit gevoel. Haar zoon Tim is zowel lichamelijk als verstandelijk beperkt. Nadat haar vader zeven jaar geleden overlijdt, laat hij een erfenis achter en drukt hij Patricia op het hart om goed te zorgen voor Tim.

Het motiveert haar om de stichting MariTim, vernoemd naar haar vader Marinius en zoon Tim, op te richten, waarmee ze een woonplek wil realiseren voor acht jongvolwassenen met een verstandelijke beperking.

Met deze stichting kocht Patricia vorig jaar een oude boerderij in Nieuwerkerk aan den IJssel, die ze liet slopen om er een wooncomplex te bouwen. “Dit heb ik onder andere kunnen doen met de erfenis van mijn vader, maar we kunnen donaties goed gebruiken.”

Voordat de bouw kon beginnen, moest er eerst archeologisch onderzoek gedaan worden, zegt Patricia. “12 mei is de eerste paal in de grond geslagen van het nieuwe gebouw en in februari wordt het opgeleverd”, voegt ze toe. “Dan zullen we de binnenkant nog onder handen nemen. Ik verwacht dat het over ongeveer een jaar zal worden bewoond.”

Door een toevalligheid komt de stichting MariTim op Sonja’s pad. “Ik ben geschiedenisdocent in Capelle aan den IJssel en een leerling van mij is de broer van Tim. Toen ik erachter kwam dat zijn broer een beperking heeft, vertelde ik dat mijn zoon dat ook heeft.”

Later vertelt Brent over het wooninitiatief en dat lijkt Sonja een perfecte plek voor Toon, zegt ze. “Voor het ideale komt het voor ons ietwat vroeg op ons pad, maar een woning vinden voor mensen met een beperking duurt al snel zeven jaar. Dit is een kleinschalige plek waar veel liefde naar de bewoners gaat. Deze kans wilde ik niet aan ons voorbij laten gaan, dus heb ik Patricia gebeld.”

Toon is van harte welkom en sindsdien spreken alle toekomstige bewoners en hun ouders met regelmaat af, zodat iedereen elkaar goed leert kennen. “Het klikt meteen”, zegt Sonja. “We hebben natuurlijk veel gedeelde ervaringen. En er is een thema dat verbindt, want iedereen is groot Feyenoord-fan”, zegt Sonja.

 

Toon rond deze zomer zijn middelbare school af en gaat dan drieënhalve dag werken bij zijn huidige stagebedrijf Maak Inclusief in BlueCity, het voormalig zwembad Tropicana. Deze meubelmakerij betrekt mensen met een verstandelijke beperking bij het hele maakproces. Een plek waar Toon zich helemaal thuis voelt. “We wonen hier ook om de hoek en ik kan dus lekker lopend naar mijn werk”, zegt hij.

Toon vindt het wel spannend om te verhuizen naar Nieuwerkerk aan den IJssel, zegt hij. “Ik ga mijn ouders natuurlijk missen en zal ook moeten wennen aan de reis naar mijn werk. Het is dan niet meer een klein stukje lopen. Ik zal met de trein en metro moeten.”

 

Toch heeft hij er ook veel zin in, benadrukt hij. “Het is altijd heel gezellig wanneer ik met de toekomstige bewoners ben.” Als meubelmaker is hij ook van plan om spullen voor in zijn huis te maken. “Ik ga sowieso een tafel maken en verder zie ik het wel.”

Sonja vertelt hoe trots ze op haar zoon is. “Van tevoren weet je niet hoe dingen lopen. Ik had nooit gedacht dat hij zo’n fijne baan en een mooie liefdevolle woonplek zou vinden. Als ik wist dat het zo zou uitpakken, had ik me mijn hele leven niet zo’n zorgen hoeven maken.”